Heiba Targhi Bakkali

Blog Heiba Targhi Bakkali: Dromen

Door Heiba Targhi Bakkali

Soms, héél soms, vraag ik mij af waar ik aan ben begonnen door mijn droom na te jagen journalist te worden. Meestal gebeurt dat op de spaarzame momenten dat ik een verhaalideeëndip heb of mijn hele wezen zich afvraagt of ik écht niet totaal de plank mis heb geslagen met een stuk over een gevoelig onderwerp. Op één of andere manier is dat als ik de nacht daarvoor door heb gehaald om voor de krant van morgen een stuk aan te leveren.

HeibaTarghiBakkali_IrenevanderLindeOm mij heen hoor ik veel beginnende journalisten bevestigen dat het knokken is om met je kop boven het maaiveld uit te steken en daardoor in positieve zin op te vallen. Het komt hier op neer: wie wil werken in de journalistiek moet geluk hebben of buitengewoon goed zijn. In ieder geval beter dan die ‘tien mensen na jou’. De banen liggen nu eenmaal niet voor het oprapen en zeker niet binnen de dagbladjournalistiek.

Bijna twee jaar geleden kreeg ik mijn felbegeerde diploma uitgereikt aan de School voor Journalistiek in Utrecht. Een week voor mijn afstuderen kreeg ik een overeenkomst bij Het Parool en was ik meteen onder de pannen. Bij de diploma-uitreiking hoorde ik medeafstudeerders aan de zaal vragen of iemand een baan voor hen wist bij het in ontvangst nemen van hun diploma.

“Toeval of niet. Alle drie de keren dat ik mijn mentor trof, scheen de zon. Dus strijken we voor ons mentorgesprek neer op een druk terras om na het klinken van de glazen te praten over mijn werk, mijn leerpunten, mijn verhaalideeën, mijn wensen en mijn uitdagingen.”

Het mentorproject komt mij als geroepen. Toen ik hoorde dat Irene van der Linde, journalist bij de Groene Amsterdammer en expert op het gebied van verhalende journalistiek, mij het komende half jaar gaat begeleiden sprong ik een gat in de lucht. Uitgedaagd en geprikkeld worden door een ervaren vakgenoot, daar ben ik wel aan toe.

Toeval of niet. Alle drie de keren dat ik mijn mentor trof, scheen de zon. Dus strijken we voor ons mentorgesprek neer op een druk terras om na het klinken van de glazen te praten over mijn werk, mijn leerpunten, mijn verhaalideeën, mijn wensen en mijn uitdagingen. Toegegeven, zoveel aandacht vooral op mij gericht is vrij onwennig. In mijn werk als verslaggever zijn de rollen altijd omgedraaid en privé is de aandachtverdeling minimaal fifty-fifty.

Met een mentor aan mijn zijde voel ik mij gesterkt in het verleggen van mijn grenzen. Een van de dingen waar ik in wil groeien is mijn favoriete journalistieke genre: reportage. Voorzichtig schreef ik in de voorbereiding van ons eerste mentorgesprek onderaan mijn lijstje reportage-ideeën, dat ik eventueel wilde nadenken over het schrijven van een boek over mijn vaste onderwerp: een groep veelal uitgeprocedeerde asielzoekers in Amsterdam die ik nu anderhalf jaar volg.

Op dit idee sloeg Irene meteen aan en stelde een doodeenvoudige en overzichtelijke werkwijze voor, waarbij een hels karwei als het schrijven van een boek plotseling kinderlijk eenvoudig en binnen handbereik leek te zijn. Met mijn mentor als klankbord ga ik bij wijze van proef een beginnetje maken. Kijken of ik dat kan. In mijn eentje zou dit alleen bij dromen zijn gebleven.

Volgende week een blog van Jilke Tanis, de mentee van Margriet Brandsma.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com