Miriam Vijge

Blog Miriam Vijge: Omdenken

Door Miriam Vijge

Dat ik (bijna) elke dag artikelen schrijf, die gepubliceerd en betaald worden. Dat ik ook eens gebeld word voor een opdracht in plaats van altijd maar naar redacties te moeten bellen. Die twee wensen schreef ik in 2011 op. Dat was tijdens de cursus Freelancen = Ondernemen van de NVJ. Ik werkte toen een paar maanden als zelfstandig journalist, in een markt die nieuw voor me was.

VIJGE11In drie jaar tijd heb ik schrijfmeters gemaakt en word ik zowaar gebeld en gemaild door verschillende opdrachtgevers. Heb bijna alle dagen werk en daar ben ik blij mee. Maar zoals dat bij mij altijd gaat: de bakens moeten verzet. Het kriebelt. Ik wil meer markten verkennen, zoals die van bladen. Tijdens mijn opleiding tot dagbladjournalist was daar nauwelijks aandacht voor. Het gros van mijn artikelen staat in regionale dagbladen. Antje schreef in haar blog over de drie P’s als meetlat voor een opdracht(gever). Nou, Poen kun je bij regiokranten niet afvinken. Bij tijdschriften wel? En hoe zit het met Pret en Prestige? Libellemevrouw Maureen geeft me die inkijk.

Mijn ambitie is groeien; meer uit mezelf en mijn bedrijf halen. Ideeën genoeg, maar waar begin ik met welke invalshoek voor welk blad? En als ik een blad pak en mijn ideeën daarop loslaat, doemt steevast net een krantendeadline op. Of zal ik voortborduren op dat ene artikelonderwerp en er verschillende publicaties over maken? Ik moét echt richting geven aan mijn tijd en energie. Zelf sturen op onderwerpen, opdrachten en opdrachtgevers. Maar welke kant op?

“Mijn ambitie is groeien; meer uit mezelf en mijn bedrijf halen. Ideeën genoeg, maar waar begin ik met welke invalshoek voor welk blad?”

Tijdens de kennismaking vraagt Maureen wat ik wil. Uh, da’s ook een puntje in het kader van focus. Ik doe wat op mijn pad komt, schrijf wat gevraagd wordt en stel voor wat ik tegenkom. Daarnaast zoek ik reguliere inkomsten. Niets beter dan terugkerende business. Zeker als die ook nog eens te plannen is, zoals rubrieken. Voor twee rubrieken schrijf ik nu, maar zeker tien keer is daartussen komen mislukt. De leukste rubrieken vullen redacties per toerbeurt zelf. De rest is vergeven aan ‘vaste freelancers’. Rest de wachtlijst. Of niet.

Maureen kijkt me aan en demonstreert een staaltje omdenken. “Stel zelf een rubriek voor bij een bestaande opdrachtgever en vul die vervolgens elke week voor hen.” Juist. Die optie was nieuw voor mij. Heerlijk! Op deze manier gooit mijn mentor mijn luiken open. Ik voel de frisse wind door de burelen van vijge. waaien. Ik verzamel leuke rubrieken, maak drie varianten en pitch tekst- en beeldvoorstellen bij Chef. Die knikt en vraagt me er twee verder uit te werken met twee redactiecollega’s. Hé, ik zit aan het stuur. Alleen dat gevoel al geeft nieuwe energie; en dat sparren met collega’s ook nog eens nieuwe inzichten.

Ik kijk uit naar de volgende mentorafspraak in Hoofddorp op het hoofdkwartier van Magazineland. Ik wil er graag sparren over onderwerpen, bladen en invalshoeken. Maureen heeft ongetwijfeld ongezouten (gevraagde) feedback op een handvol artikelen. Laat ik in elk geval een zoet taartje meenemen… En wie weet, een rubriekupdate.

Volgende week een blog van Linde Arts, de mentee van Antoinnette Scheulderman.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com