Blog Margriet Brandsma: Missie: Brazilië

Door Margriet Brandsma

Om een indruk te krijgen van het werk van mijn mentees Jilke en Inga vroeg ik ze aan het begin van het mentorenprogramma iets op te sturen waar ze tevreden over zijn. Een interview, reportage, wat ook maar. Inga (Lingnau), want bij haar zal ik in dit blog wat uitvoeriger stilstaan nadat mijn vorige over Jilke (Tanis) ging, stuurde een filmpje dat ze gemaakt heeft. Met duizend excuses voor de beeldkwaliteit en de toevoeging dat het alweer een paar jaar geleden is dat ze het maakte.

MargrietBrandsma_fotoIk bekeek het nog dezelfde avond. Zag inderdaad dat het met beperkte middelen was gemaakt, had ook wel wat aan te merken op de montage maar toch maakte het indruk op me. En ik vond het grappig, erg grappig.

Inga Lingnau is Duitse maar woont en werkt al jaren in Nederland. Weet u nog? Ik trek op met Jilke en Inga, twee jonge en (zeg ik nu al) veelbelovende journalisten. Ze wilden mij graag als mentor vanwege de gemeenschappelijke noemer Duitsland. Jilke is Nederlandse en ging vanwege de liefde naar Duitsland, Inga kwam om die reden naar Nederland.

Inga heeft al behoorlijk wat ervaring opgedaan in de journalistiek. Ze werkte als redacteur voor verschillende (praat)programma’s, schreef artikelen voor diverse kranten, werkte mee aan documentaires, reisde veel en spreekt een indrukwekkend aantal talen. Eerlijk gezegd vroeg ik me af, nadat ik Inga’s CV las, waarom ze de steun van een mentor zocht. En voelde me natuurlijk ook gevleid dat ze bij mij was uitgekomen.

Dat is ze omdat Inga graag correspondent wil worden en hoopt van mijn ervaring op dit gebied te kunnen profiteren. Ik heb vaak gezegd dat iedere journalist de kans zou moeten krijgen een tijdje in het buitenland te werken omdat het zo verrijkend is. Los van de kennis en ervaring die je opdoet, ga je ook zó met andere ogen naar je eigen land kijken. En daar word je als journalist alleen maar beter van.

“Ik heb vaak gezegd dat iedere journalist de kans zou moeten krijgen een tijdje in het buitenland te werken omdat het zo verrijkend is.”

Het hoeft dus geen nadere uitleg dat ik Inga’s streven om van haar passie, Brazilië, haar werk te maken, van harte steun. Kansen zijn er nu volop: Brazilië organiseert aanstaande zomer het WK voetbal en over twee jaar de Olympische Zomerspelen. Tegelijkertijd is de spoeling dun: Brazilië is geen land waar journalistieke organisaties correspondenten een vast dienstverband bieden en er zitten al heel veel freelancers. De gesprekken met Inga drukken ook mij weer met m’n neus op de realiteit: het is makkelijker gezegd dan gedaan, een tijdje in het buitenland werken.

Maar ik heb wat Inga betreft goede hoop. Ze kan, omdat ze meerdere talen spreekt, een groot aantal potentiële opdrachtgevers benaderen. En vooruit, dit mentorenprogramma is tenslotte bedoeld om elkaar verder te helpen: is er iemand die klussen in de aanbieding heeft de komende tijd in Brazilië? Wij houden ons aanbevolen.

En o ja, dat filmpje van Inga ging over de Nederlandse man gezien vanuit de Duitse vrouw. Ze sprak met een aantal landgenoten die om dezelfde reden als zijzelf naar Nederland zijn gegaan. Het resulteerde in een af en toe hilarische korte documentaire. Neem de vrouw die heerlijk Duits serieus vertelt dat ze ’t zo prettig vindt dat een Nederlandse man spontaan een beslissing neemt over een vakantiebestemming, terwijl je daar met een Duitse man maandenlang over moet bomen. Waar of niet, ik heb genoten. En ben er in korte tijd al van overtuigd geraakt: die Inga, die komt er wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com