Miriam Vijge

Blog Miriam Vijge: Treinsurfen

Door Miriam Vijge

Ploink. Een mail van Vrouw & Media. Of ik een aantal vragen wil beantwoorden, zo halverwege het mentorenprogramma. Meteen schieten mijn gedachten van links naar rechts in een poging de balans op te maken.

Geen idee of ik ook halverwege de weg naar mijn doelen ben. Ik kijk naar mijn whiteboard, waar ik ze in maart opgeschreven heb. Op die manier kan ik mijn doelen goed in het vizier houden, was het idee. Een gevoel van ongemak en onbehagen bekruipt me als ik ze lees en afzet tegen behaalde resultaten: eigenlijk ben ik niet tevreden.

VIJGE11Je bent altijd zo streng voor jezelf, sust het ene stemmetje in mijn hoofd. De mentorafspraken met Maureen Belderink lopen soepel, sparren over onderwerpen en de do’s en don’ts van pitchen geeft je energie, je weet meer over hoe tijdschriften denken en werken, je was op de Libelle-redactie, legde contacten bij de Zomerborrel van Vrouw & Media en je blogt zowaar. Lekker bezig. Activiteiten genoeg.

Maar concrete resultaten blijven uit, werpt de andere stem tegen. Oké, dat is niet helemaal waar: mijn voorgestelde nieuwe rubriek verschijnt maandag voor de derde keer. De reacties van lezers en van de redactie zijn zó positief, dat de frequentie omhoog mag. Bovendien maak ik de rubriek waarin ik ondernemers interview graag. De eerste helft van het mentorenprogramma was ook een kwestie van zaaien; daar komt de tweede helft zeker nog iets van uit.

“Opdracht na opdracht neem ik aan. Net een treinsurfer. Ik spring van de ene langs denderende trein op de andere.”

Blijkbaar wil ik meer. Ik weeg af waar ik nu sta, terwijl mijn ogen over de doelen gaan: meer uit mezelf en mijn praktijk halen, en meer richting geven. En dat terwijl het ‘gewone’ werk doorraast. Opdracht na opdracht neem ik aan. Net een treinsurfer. Ik spring van de ene langs denderende trein op de andere. Die me vervolgens weer terugbrengt naar waar ik eerder oversprong. De adrenalinerush is lekker en ik vind het leuk om te doen. Maar echt verder kom ik er niet mee. Ineens doemen flarden van mijn interview eerder deze week met coach en auteur Michael Pilarczyk op. ‘Mensen die in de put zitten, zeggen dat ze eruit willen, maar definiëren ‘uit de put’ niet. Kijk eerst eens waar je naar toe wilt. Per slot van rekening reis je naar London anders dan naar Parijs.’ Juist. Zonder doel geen richting. Treinsurfen is reizen zonder bestemming en nog gevaarlijk ook. Vandaag schrijf ik op mijn whiteboard een lijstje met voornemens, zoals stoppen met treinsurfen en starten van een intervisiegroep, die een andere mentee tijdens de zomerborrel voorstelde. Dat is één. Mijn ambities vertaal ik naar gewenste en concrete resultaten, waaronder een gepubliceerd artikel in een publiekstijdschrift. Dat is twee. Hier kan ik tijdens de tweede helft van het mentorenprogramma mee aan slag, en daarna ook nog even mee vooruit. Right on track. Dank voor de mail, Vrouw & Media! Volgende week een blog van Linde Arts, de mentee van Antoinnette Scheulderman.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com