Heiba Targhi Bakkali

Blog Heiba Targhi Bakkali: Uitgedaagd worden

Door Heiba Targhi Bakkali

Je weet pas wat je mist als je het kwijt bent, zo is het ook met het hebben van een mentor. Het mentorprogramma van Vrouw & Media loopt ten einde en mag een succes heten, als ik het zo hoor en lees van mijn enthousiaste mede-mentees. Gelukkig, vind ik, valt het einde voor mij twee maanden later. Mentor Irene van der Linde was van de zomer voor haar derde boek een paar maanden op reis door Oost-Europa, zodoende.

HeibaTarghiBakkali_IrenevanderLinde

Ik zeg ‘gelukkig’, want ik heb gemerkt – nu ik in feite pas op de helft zit van het mentorprogramma – dat het hebben van een mentor meer dan fijn is. Ik ervaar het als een warm bad. Bij ons prachtige vak komt nu eenmaal veel meer kijken dan sec schrijven, filmen, interviewen of verslag doen. Een totale vastloper, een ingewikkeld journalistiekethisch dilemma, een belangrijke onderhandeling. Als je een mentor hebt die al decennialang in het vak zit en het allemaal al eens heeft gezien of meegemaakt, pluk je daar als mentee de vruchten van. Goed voor je hartslag, dat ook.

Het blijft niet alleen bij nuttig advies. Zo kon ik even voor de zomer deelnemen aan een masterclass ‘Hoe vind je je spanningsboog’ van auteur Suzanna Jansen dankzij de aanbeveling van mijn mentor. Deze masterclass kwam van pas voor het schrijven van een boek waar ik voorzichtig aan ben begonnen. Iets waar mijn mentor me in eerste instantie in uitdaagde over na te denken.

“Dat is meteen ook het leuke aan het hebben van een mentor: wat we onder vier ogen bespreken, blijft tussen ons.”

Eigenlijk heeft ze me gaandeweg tot meer dingen uitgedaagd. Ze daagde me ook uit na te denken over wat ik precies wil in mijn journalistieke carrière en waar mijn kansen liggen. Nu ik dit helder voor ogen heb, sta ik steviger in mijn schoenen. Ik besef dat ik mij niet al te concreet uitdruk, maar dat heeft van doen met het vertrouwelijke karakter van onze gesprekken. Dat is meteen ook het leuke aan het hebben van een mentor: wat we onder vier ogen bespreken, blijft tussen ons. Anyway, bottom line: ik weet nu in ieder geval beter wat ik absoluut wel en niet wil.

Laatst kreeg ik ongevraagd van iemand het allerbelabberdste advies denkbaar, te weten: ‘je moet niet met je kop boven het maaiveld uitsteken’. Ik lap dit aan mijn laars, sterker: het lijkt me heerlijk om vaker wel dan niet met mijn kop boven het maaiveld uit te steken. Zo zie je nog eens wat!
Mijn mentor zal ik wel gaan missen als onze wegen elkaar zullen scheiden tegen de kerstvakantie. Écht kwijt zou ik haar niet zijn. Haar adviezen en haar uitdagingen zal ik niet snel vergeten.

Volgende week een blog van Margriet Brandsma, de mentor van Jilke Tanis en Inga Lingnau.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com