Blog Margriet Brandsma: Werk in uitvoering

Door Margriet Brandsma

Twee keer schreef ik een blog tijdens dit mentorenprogramma, eentje over Jilke Tanis en de andere over Inga Lingnau, de twee jonge journalisten met wie ik sinds maart van dit jaar optrek. Ik pak de tekst van de twee blogs er nog eens bij.

MargrietBrandsma_fotoOver Jilke, die vanuit het midden van Duitsland als freelancer voor verschillende media werkt, schreef ik onder meer dat ze zich volgens mij meer zou moeten specialiseren. In Duitsland wemelt het van de Nederlandse journalisten die een voet tussen de deur van een nieuwsvloer proberen te krijgen en daarom biedt specialisatie meer, in ieder geval andere, mogelijkheden was mijn redenatie.

Het idee was voor Jilke niet helemaal nieuw en ze wist ook al precies op welk onderwerp ze haar kennis wilde uitbouwen. Los van alle andere dingen die ze doet, is ze zich nu volop aan het ontwikkelen tot de deskundige waar geen redactie meer omheen kan als ze iemand zoeken die veel weet over extreemrechts. Jilke vroeg subsidie aan, kreeg geld toegewezen en werkt nu hard aan dossiers en goede contacten. U gaat nog van haar horen.

Over Inga meldde ik dat het haar grote droom is om correspondent te worden in Brazilië. Die wens blijft onverminderd groot, maar Inga is ook zoekende en heeft zich even de tijd gegund om uit te vinden hoe ze meer van haar creativiteit kwijt kan in journalistiek werk. Intussen, het is absoluut geen contradictio in terminis, is ze keihard aan het werk. Ze maakt lijstjes van haar activiteiten van de afgelopen week en plannen voor de volgende, die ze me toestuurt met het verzoek ongezouten commentaar te leveren als ik vind dat ze lanterfant of niet efficiënt bezig is.

“Ik begrijp dat Vrouw & Media het mentorenprogramma voort wil zetten en kan op basis van de ervaring van het afgelopen jaar niet anders zeggen dan: doen!” 

Wat ik nu beschrijf is een momentopname, zeker geen zorgvuldig opgemaakte balans van de afgelopen maanden. We deden en bespraken veel en veel meer, hadden haast wekelijks wel (mail)contact en zagen elkaar een keer in de maand. We stonden regelmatig stil bij wat ik stilletjes de dubbele f ging noemen, de frustratie van de freelancer over opdrachtgevers die afspraken niet nakomen, (lang) niet van zich laten horen, need I say more? Dan kon ik uiteraard weinig meer doen dan een luisterend oor bieden en meedenken over een andere vorm van presentatie van ideeën en voorstellen. Gelukkig kon ik ze ook regelmatig concreet helpen met een contact uit mijn eigen netwerk of door ergens een goed woordje voor ze te doen.

Ik ben maar zo onbescheiden te denken dat ze iets hebben (gehad) aan mijn raad en daad. Zelf kijk ik in ieder geval met plezier op onze sessies terug. Nogmaals, dit is geen balans of verantwoording, al was het maar omdat ik Jilke en Inga ook de komende tijd zal blijven zien. We zijn een heel eind gekomen met het bereiken van de doelstellingen die we onszelf aan het begin hebben gesteld, maar het blijft werk in uitvoering.

Werk in uitvoering waar ook andere jonge journalisten van zouden moeten profiteren. Ik begrijp dat Vrouw & Media het mentorenprogramma voort wil zetten en kan op basis van de ervaring van het afgelopen jaar niet anders zeggen dan: doen!

Dit was de laatste blog over het mentorenprogramma 2014.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com