Charlotte Kessel Mentorenprogramma

Blog Charlotte van Kessel: ‘Mijn doel: ontdekken waar mijn hart ligt’

Ook dit jaar blogt een aantal deelnemers van het Vrouw & Media Mentorenprogramma over hun ervaringen. Charlotte van Kessel heeft een blog geschreven over haar ervaringen als mentee van Cécile Koekkoek.

Charlotte van Kessel

Ze vraagt of ik per se weer wil schrijven, of dat ik ook voor televisieprogramma’s zoals Zembla zou willen werken. Daar gaan we al. Zembla, leuk. Wat ooit zo handig leek, blijkt inmiddels mijn grootste valkuil. Ik ben breed inzetbaar en ik zie wel waar de wind mij brengt. Ik draai op routine. En erger: de pret ebt weg.

Opgelucht vertel ik mijn nieuwe mentor Cécile Koekkoek, hoofdredacteur van de VARAgids, mijn verhaal tijdens het kennismakingsgesprek van het mentorenprogramma. Dat mijn cv aan elkaar hangt van toeval. Dat ik jarenlang voor een krant schreef, dat ik jarenlang items maakte bij een nieuwsprogramma en dat ik nu redacteuren en verslaggevers aanstuur bij een regionale nieuwszender. Ik leg uit dat ik graag weer nieuwe dingen wil, maar totaal geen focus heb. Dat ik graag weer wil gaan schrijven, maar dat mijn ideeën vooralsnog alle kanten op vliegen.

Alle gesprekken die ik thuis heb gevoerd, tot vermoeiends toe, komen in vogelvlucht voorbij. Mijn nieuwe mentor komt in recordtijd tot de kern. Ik kwalificeer artikelen in een bepaald tijdschrift als ´te makkelijk´. ´Dat tijdschrift kan je dan al schrappen´, zegt ze. Ha. Bij de eerste de beste gelegenheid was ik daar zelf met hart en ziel ingesprongen. Zo´n coach is harder nodig dan ik dacht. Mijn concrete doelen zijn, stellen we plechtig vast, ontdekken waar mijn hart ligt. Ontdekken welk genre het beste bij mij past. Over een halfjaar is het cirkeltje doorbroken en ligt er een plan.

De eerste stap is het fileren van haar eigen blad, de VARAgids. Als ik dat kan doorgronden, goede ideeën kan pluggen, dan kan ik dat bij andere bladen ook leren. Ik mail Cécile wat mij opvalt, en welke verhalen ik zelf zou willen maken. Het valt mij op hoe makkelijk ik thema’s ineens afserveer, en hoe hard het bij sommige vertelvormen begint te kriebelen. Normaal lees ik wat ik leuk vind, nu kijk ik wat ik zelf zou willen maken. Hoe meer ik lees, hoe meer radertjes gaan draaien.

Het is een verademing om redactievergaderingen bij te wonen. Het is niet zozeer leuker of beter dan op de vertrouwde nieuwsvloer, het is anders. Dit is die frisse wind die ik graag wilde. En bij mijn eerste opdracht, het schrijven van de populaire rubriek Buis & Haard, dringt pas goed tot mij door hoe graag ik zelf verhalen wil maken.

Diezelfde week breng ik mijn grootste opdrachtgever een kop koffie. Ik vertel dat ik het aansturen van een televisieredactie leuk vind, maar dat ik ook graag zelf naar buiten wil. ‘Ik had geen idee dat jij die ambitie hebt’, zegt hij stomverbaasd. ‘Nee’, mompel ik. ‘Ik eigenlijk ook niet.’

Zo begin ik deze maand als verslaggever. Zo ligt heel het huis ineens vol tijdschriften. Zo heb ik in een paar weken tijd al een enorme schifting gemaakt in alle verschillende genres van tijdschriftenland. En zo staat mijn eerste bijdrage, als ik het goed heb begrepen, komende week in de VARAgids. Het verzinnen van eigen verhalen voor een mediablad gaat, zacht gezegd, niet van een leien dakje. Ik moet ook een beetje lachen om mijn hardnekkige reflex om overal feiten en cijfers op te vragen. Ik ben nog steeds zoekende, maar dat is nu precies de bedoeling. Het pruttelende, doelloze is er al vanaf. De pret lijkt terug van weggeweest. Al die radertjes zijn fijn. En we zijn nog niet eens op de helft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com