Blog Emma Boelhouwer: ‘Op zoek naar het huis-tuin-en-keukenconflict’

boelhouwer-emma1

Ook dit jaar blogt een aantal deelnemers van het Vrouw & Media Mentorenprogramma over hun ervaringen. Emma Boelhouwer heeft haar tweede blog geschreven over haar ervaringen als mentee van Irene van der Linde.

Emma Boelhouwer

Anders klop je even aan bij mevrouw Stork, zegt de meneer die ik net heb uitgehoord. “Zij woont hier al meer dan 60 jaar.” Ah now we are talking. “Hier naar links, dan naar rechts. Je ziet haar huis vanzelf: ze heeft het enige geveltuintje dat netjes is bijgehouden.” Ik speur alle gevels af. Een paar zielige uitgedroogde stengels. Nee. Drie bierkratjes. Nee. Een rijtje fleurige bloemen. Ja! 

Ik bel aan en een broze vrouw in kamerjas doet open. Ik vertel dat de man met de zwarte hoed mij heeft gestuurd en ze gooit direct de deur open. Eigenlijk heeft ze een bijkomdag, vertelt ze. Gisteren hield ze lenteschoonmaak in haar caravan vlak bij zee. Het is haar zwaar gevallen. Ze is niet meer de jongste. 88.  En dan ook nog de reis terug met het openbaar, ze doet er bijna 2 uur over.

Ik vraag haar naar de buurt. Ze neemt alle tijd. Over hoe ze er op haar tweede kwam wonen, over het bombardement, over het verzet, over hoe ze later met haar man terug verhuisde en nooit meer weg ging. De laatste twintig jaar zag ze de buurt veranderen. Er woonde een junk boven haar en later een gezin met vijf kinderen. Gelukkig heeft ze haar caravan om naartoe te vluchten. Maar hoe lang houdt ze de reis nog vol.

Ze lacht veel, maakt grapjes, klaagt nauwelijks. Toch laat ze op het eind haar kwetsbaarheid zien. Ze vertelt hoe ze soms vlak bij haar caravan op de bushalte staat, bepakt en bezakt, pratend met een vriendin die even verderop een caravan heeft. De zoon van de vriendin rijdt voor, de vrouw stapt in en zonder blikken of blozen laten ze mevrouw Stork staan. “Dat doet pijn,” zegt ze zacht met waterige ogen. Toen mijn man nog leefde en we een autootje hadden, reden er altijd mensen met ons mee, dat was normaal.” Of ze niet om de lift kan vragen? Ben je gek. Ze schudt hevig haar hoofd. Veel te trots, zegt ze.

Op weg naar huis ben ik boos op de zoon van de caravanvriendin en ik ben dankbaar voor de openhartigheid van mevrouw Stork.  Dit is wat ik altijd zo leuk heb gevonden aan de journalistiek. Of ik wat aan haar verhaal heb voor het artikel waar ik onder supervisie van mentor Irene van der Linde aan werk? Waarschijnlijk niet. Is mijn idee überhaupt wel goed, zit er wel een verhaal in? Oude onzekerheden over mijn eigen ideeën steken de kop op. In opdracht werken is toch een stukje veiliger. Een slecht idee kan mij dan in ieder geval niet verweten worden. Gelukkig heb ik twee dagen later mijn tweede gesprek met Irene.

Niet zo onzeker zijn, zegt ze verbaasd als ik haar mijn schroom vertel. Ik heb van te voren een paar prille verhaalideeën gemaild en ze blijkt ze helemaal niet zo pril te vinden. Eén kan ik volgens haar zo ergens gaan pitchen,  de anderen missen wat spanning. Na ze stuk voor stuk besproken te hebben, valt het kwartje. Ik vind alles en iedereen interessant, maar vergeet daardoor te zoeken naar een conflict, hoe huis,- tuin,- en keukenachtig dat conflict ook mag zijn. Een beetje zoals de kwetsbaarheid van Mevrouw Stork misschien? Zit daar dan toch een klein verhaal in, als is het maar in de vorm van deze column? Ik kan weer even verder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com