mentorenprogramma

Blog Sonja Alferink: ‘One last question, please’

sonja_zwartwit

Ook dit jaar blogt een aantal deelnemers van het Vrouw & Media Mentorenprogramma over hun ervaringen. Sonja Alferink heeft haar tweede blog geschreven over haar ervaringen als mentee van Clementine van Wijngaarden.

Sonja Alferink

Op een maandagmiddag mocht ik een Amerikaanse zangeres interviewen. Ik kreeg twintig minuten. Aan de telefoon. ‘Het is een belangrijke artieste voor ons blad’, drukte de hoofdredacteur van het blad waarvoor ik schreef me op het hart. Ik zou me terdege voorbereiden. Ik beluisterde eerdere albums, las interviews terug, het nieuwe album stond een weekend lang op repeat. Op zondagavond had ik een mooie lijst met vragen. De belangrijkste had ik onderstreept. Ik had er wel vertrouwen in.

En het begon goed die maandag. Het was een gesprek, geen saai vraag-antwoord-interview en ik zat er lekker in. Totdat ik na een paar minuten (nou ja, in werkelijkheid waren het er achttien) onderbroken werd door een mannenstem die zei: ‘One last question, please.’ Ik speurde mijn lijstje af naar onderstreepte vragen en stelde er nog twee. Toen moest ze echt weer door: de volgende phoner stond op het punt van beginnen.

Een oninteressant gesprek was het niet, maar ik was niet tevreden. Het ging te snel, te gehaast en ik had niet het gevoel dat het gesprek de originele, bijzondere quotes had opgeleverd waar ik naar op zoek was.

Op dinsdagavond werkte ik mijn bandje uit en op woensdag moest ik gaan schrijven. Maar dat lukte voor geen meter. Ik ging prutsen met de vorm: een deel in verhalende vorm, een deel in vraag en antwoord. Ik haalde het slot naar voren en bedacht een nieuwe introductie. Uiteraard werd het van niets beter. Maar waarom ik vastliep, kon ik niet benoemen. En een paar dagen wegleggen kon ook al niet, want het moest snel af.

Op de donderdag voor de vrijdagdeadline mailde ik het stuk naar Clementine. Belangrijkste zin uit haar commentaar: ze vond het ‘nog wat onevenwichtig’. En eigenlijk snapte ik meteen wat ze daarmee bedoelde. Ik had de geinterviewde nog niet voldoende neergezet. Het waren allemaal kleine stukjes, maar er ontbrak een kern: dat wat deze artieste onderscheidt, wat haar verbindt met haar muziek en wat ik daarover wilde zeggen. Het was nog geen verhaal.

Punt was: ik wist nog niet wat dat verhaal zou moeten zijn.

En dus ging ik even terug naar het begin. Even luisteren naar het album. Wat viel me op? Hoe had haar stem geklonken aan de telefoon? Welke indruk maakte ze op mij? Ik schreef op dat ik haar verleidelijk goed vond, spannend, maar soms ongrijpbaar. Dat ze zichzelf wat meer zou mogen laten zien. Ik durfde stevig op te schrijven wat ik dacht en vond.

Op zaterdag, in de trein op weg naar een weekendje weg, las ik de reactie van de hoofdredacteur. Hij vond dat ik de zangeres ‘erg goed en met inzicht had weten te plaatsen’. Ik blies een lange adem uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com