Charlotte Kessel Mentorenprogramma

Blog Charlotte van Kessel: ‘Ik zou graag eens een reconstructie schrijven’

kessel-charlotte-vanzw

Ook dit jaar blogt een aantal deelnemers van het Vrouw & Media Mentorenprogramma over hun ervaringen. Charlotte van Kessel heeft haar tweede blog geschreven over haar ervaringen als mentee van Cécile Koekkoek.

Charlotte van Kessel

Voor iemand die zo graag wil schrijven, heb ik vandaag wel een leuke opdracht. Schrijf alsnog een blog over het mentorenprogramma, je weet wel, die opdracht waar je zo naar uitkeek maar waar je de hele week niet aan toekwam, terwijl je in de grootst mogelijke roes zit, en terwijl je, minor detail, tot diep in de nacht hebt staan feesten op je eigen bruiloft. Het stuk had al binnen moeten zijn. Succes! 

De laatste keer dat ik echt niet wist wat ik moest zeggen, kan ik mij niet zo goed herinneren. Natuurlijk zit ik nu met mijn hoofd bij mijn thuis. Maar het is ook dat mentorenprogramma zelf. Het gaat eigenlijk gewoon goed.

In mijn vorige blog schreef ik over mijn doel: dat ik graag meer zou schrijven en dat ik wil ontdekken welk genre bij mij past. Over mijn gebrek aan focus. Over de rake vragen die mijn mentor Cécile Koekkoek stelde. En over alle radertjes die gingen draaien.

We zijn pas een paar weken verder, maar nu al zijn belangrijke zaken op zijn plek gevallen. Tijdens dat ene gesprek met Cécile bijvoorbeeld, waarbij ze achterover leunde en nuchter vaststelde: ‘Volgens mij ben jij gewoon van de journalistieke verhalen. Weg met die wijvenbladen.’

Dat ik het niet moet zoeken in de sport wist ik ruim voor aanvang van het mentorenprogramma, maar daar hield het afbakenen ook meteen bij op. Ik weet nu ook dat ik niet zo van de geframede verhalen uit veel damesbladen ben. Dat ik lachwekkend weinig van films of series weet. En de allerbelangrijkste: dat ik het vooral moet zoeken in de maatschappelijke hoek.

Geen rocket science, zou je zeggen, maar voor iemand die begin dit jaar nog verdwaalde voor een tijdschriftenrek is dit een enorme doorbraak.

Cécile maakt met een simpele opmerking hier en daar af en toe een einde aan een lang en ingewikkeld piekerproces. Ik steek veel op van het meeluisteren tijdens de redactievergaderingen van de VARAgids, zo tussen de ervaren bladenmakers. Tegelijkertijd zitten mijn mentor en ik in een soort eenvoudig doch doeltreffend traject, waarbij ik alles wat mij zo leuk lijkt gewoon eens uitprobeer.

Zo wil ik graag eens een reconstructie schrijven, omdat ik dit een gave vertelvorm vind. Dus zo regelt Cécile een gesprek met Mister Reconstructie, die kort en helder over de Gouden Driehoek vertelt. En zo krijg ik een bijpassende, tijdloze opdracht waar ik mijn tanden in kan zetten.

Zo stuurt ze ineens een mailtje: ‘misschien is dit iets voor je’. In 2013 is een documentaire uitgezonden over een Amsterdams meisje dat euthanasie heeft laten plegen, of ik de vier nabestaanden eens wil vragen naar de impact van die film destijds. En of dat iets voor mij is.

Ik ben er nog lang niet. Mijn eerste eigen pitch moet nog komen, om maar iets te noemen. Maar toch. Ik heb een richting, ik heb een gezonde spanning en de pretfactor vliegt bij vlagen door het dak. Dat vind ik voor nu een mooie score, als ik kritisch naar mijn persoonlijke doelen kijk.

Een mooi moment om even te landen. Na de huwelijksreis stort ik mij op mijn lijstje met eigen ideeën. Als jullie ooit een verhaal lezen van ene Charlotte Broesterhuizen, dan is het mij gelukt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com