Mentorenprogramma Anouk Kragtwijk

Blog Anouk Kragtwijk: ‘In de schaduw van je eigen droom’

kragtwijk-anoukzw

Ook dit jaar blogt een aantal deelnemers van het Vrouw & Media Mentorenprogramma over hun ervaringen. Anouk Kragtwijk heeft een blog geschreven over haar ervaringen als mentee van Gülden Ilmaz

Anouk Kragtwijk

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.

Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.

Het is ons licht, niet onze duisternis

waar we het allerbangst voor zijn.

Deze uitspraak is onderdeel van een quote van Marianne Williamson, spiritueel leider uit Amerika. Ik las hem een paar weken geleden. Toen gooide ik hem op de hoop van ‘onbegrijpelijke maar heel spiritueel klinkende zinnen’. Net als ‘in het hier en nu zijn’ en ‘jezelf accepteren zoals je bent’.

Ik snapte er alleen geen reet van.

Ik had geen angst om groot te zijn. Ik had juist enorme angst om klein te blijven. Om een freelancer te blijven voor een regionale krant. Zo angstig, dat het fysiek pijn deed. Iedere maand huilde ik wel uit bij mijn vriendje omdat ik mijn brandende verlangen om iets voor te stellen in de journalistieke wereld, niet kon stillen. Ik wil meer, ik kan meer, maar het komt er niet uit, riep ik dan altijd.

Maar wat wil je dan precies? Vroeg mijn mentor Gülden Ilmaz toen we elkaar ontmoeten op de eerste dag van het mentorenprogramma.

Ik hakkelde een beetje. Over het schrijven van columns en het presenteren van programma’s.

Gülden Ilmaz nam daar geen genoegen mee. ,,Maar waarom dan? Waarom denk je dat jij daar goed in bent? Waar ligt dan jouw kracht? Wat voeg jij toe?’’

Stilte.

,,Denk er maar over na,’’ zei ze. ,,En stuur mij maar wat je al hebt geschreven en gemaakt, dan kijk ik daar naar.’’

Gedesillusioneerd ging ik terug naar huis. Mijn hoofd maakte overuren. Want waarom zou ik inderdaad goed genoeg zijn voor het presenteren van programma’s of het schrijven van columns? Liep ik mezelf niet voorbij? Ik dacht aan de mensen die zouden zeggen, ,,die Anouk is wel echt vol van zichzelf, ze wil te graag in de spotlights staan.” En aan het moment waarop ze zouden zeggen. ,,Ik heb het gelezen en bekeken, maar je bent niet goed genoeg. We hebben je gewogen en je bent te licht bevonden.’’

Ik werd misselijk van de gedachte.

Gülden trok me uit het moeras. Ze had mijn stukken gelezen en wat filmpjes gezien en was enthousiast geworden.. ,,Je durft je kwetsbaar op te stellen. Dat is mooi. Je moet je ambities gewoon aangeven bij je baas. Je weet nooit wat het je brengt.’’

Het was een goed idee. En een belachelijk idee. Ik was net drie maanden in dienst, ik had collega’s die al meer dan 25 jaar bij de krant werkten en de columnisten die ze inhuurden waren niet zomaar namen. Veldhuis & Kemper, Tommy Wieringa, Joost Prinsen. Waarom zouden ze mij als totaal onbekend 26-jarig broekie aanstellen?

Maar goed, ik in een vlaag van verstandsverbijstering, ben ik toch naar mijn chef gegaan. Mijn hart zat in mijn keel en ik hakkelde en verontschuldigde mezelf meteen toen ik in de deurpost stond.. ,,Het klinkt stom. En ik weet dat de kans klein is. Maar ik zeg het toch maar; ik wil columnist worden. En ik vroeg me af wat de mogelijkheden zijn.’’

De hoofdredacteur keek me verbaasd aan. ,,Dat is wel een onbescheiden vraag. Hoe lang werk je hier?’’ Hij moest er nog wel bij lachen. ,,Nou, stuur maar wat op dan. Dan zullen we het streng bekijken.’’

Ik wist niet of dat een goed teken was. Hij nam het niet echt serieus en noemde me onbescheiden. Maar goed, ik had een voet tussen de deur. Een paar weken hoorde ik niets. Totdat bij de regiochef de telefoon ging. De hoofdredactie wilde me in de zomerbijlage iedere week een column geven. Negen weken lang. Ik had talent, maar ik kon ook nog wel wat leren. Dus ik kreeg ook een mentor. De oud-hoofdredacteur van de Libelle en de Playboy. Ik sprong een gat in de lucht.

Maar ik weet nu ook wat Marianne Williamson bedoelt. Als we tegenover onze droom staan, kan die soms groot zijn en zo stralen, dat we zelf in de schaduw belanden. Zonder de steun van Gülden  had ik daar blijven staan. Had ik naar mijn angsten geluisterd. Maar naar angsten moet je niet luisteren. Angsten zijn vaak richtingaanwijzers voor je grootste talenten. En daar moet je vooral wel voor uitkomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com