vrouw&media

Blog Ilse Zeemeijer: ‘Heerlijk ongegeneerd een uur lang praten over werk’

Zeemeijer, Ilse

Ook dit jaar blogt een aantal deelnemers van het Vrouw & Media Mentorenprogramma over hun ervaringen. Ilse Zeemeijer heeft haar blog geschreven over haar ervaringen als mentee van Kamilla Leupen

Ilse Zeemeijer

Een coach, een mentor en een begeleider. Sommige twintigers komen om in de hulptroepen die ze in kunnen schakelen voor die unieke loopbaan met voldoende ‘ontwikkelmogelijkheden’. Denk niet dat er alleen over doelstellingen wordt gesproken. ‘Ik heb mijn collega zien huilen’, zo zei een vriend laatst verbaasd na een gesprek met zijn medetrainees en hun coach. Hij was voorlopig wel even klaar met al die emotionele bijstand voor de startende en ambitieuze young professional. 

Hoe anders gaat het in de journalistiek. Als beginnende journalist is het zwemmen of verzuipen. Zolang je niets hoort, gaat het goed. Met vragen om feedback moet je oppassen. ‘Je bent toch niet onzeker?’ Een enkele keer wordt er intervisie gegeven. Een initiatief waar menig collega een beetje kriebelig van wordt. ‘Hoezo intervisie? Ik heb een deadline.’

Wie op persoonlijke ontboezemingen van die ervaren collega zit te wachten, komt van een koude kermis thuis. Tijdens de bijeenkomst gaat het niet over de organisatie of de dingen waar je als journalist tegenaan loopt, maar over de vraag hoe je het beste een reportage kunt schrijven. We houden het natuurlijk wel graag zakelijk.

Toch wringt het. Want zelfs de beroepen waar je het niet van verwacht – de ondernemers – worden tegenwoordig vertroeteld door coaches, mentoren en collega-ondernemers die de starter klaar willen stomen voor de harde realiteit. Dat zijn toch allemaal hele stoere en zelfstandige mensen, die kennelijk de wijsheid zelf ook niet altijd in pacht hebben.

Het makkelijkste is om deze verschillen te constateren en weer achter je computer te gaan zitten, op naar de volgende deadline. Je kunt ook intern aan de bel gaan trekken. Een half jaar geleden gooide ik een balletje op bij een collega. ‘Zeg nu zelf, de begeleiding kan toch een stuk beter? Moeten we als journalisten juist niet kritisch zijn op onszelf? Het is toch ook leuk om na te denken over wat er beter kan? Ik ga dit gewoon bespreken met de hoofdredactie.’ Ik werd meteen met beide benen op de grond gezet: ‘Ilse, zo gaat het al jaren. Bovendien, je hebt een tijdelijk contract.’

Dan maar optie drie: ik regel het zelf. Als ik nu aan collega’s en vrienden vertel dat ik aan het Vrouw & Media Mentorenprogramma meedoe, krijg ik twee verschillende reacties. ‘Wat goed, zeg, leuk!’ Vaak volgt er een ontboezeming. ‘Ik heb zelf ook een mentor.’ Of juist het tegenovergestelde: ‘Een mentor? Nou, die heb ik in ieder geval niet nodig.’

Als ik zelf ook van de oude stempel was, dan was ik niet eens aan het mentorenprogramma begonnen. Ik heb namelijk geen probleem, een heel leuke functie en ik barst van de ideeën. Die hulptroepen zijn toch helemaal niet nodig?

Van dit soort vooroordelen krijg ik dan weer de kriebels. Dus spreek ik iedere maand af met mijn mentor om heerlijk ongegeneerd een uur lang over werk te praten. Het risico dat ik straks helemaal klaar ben met al die ambities, dilemma’s en doelstellingen, neem ik op de koop toe ;-).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com