Blogs Antje Veld

Antje Veld is de mentee van Miloe van Beek.

Plezier, Poen en Prestige

Mijn motivatiebrief voor het mentorenprogramma van Vrouw en Media sloot ik af met een heldere doelstelling. ‘Mijn doel is bereikt als ik aan het einde van dit mentorschap tenminste één nieuwe opdrachtgever heb van terugkerende waarde’, schreef ik. Koud vijftien minuten in het eerste kennismakingsgesprek zegt mijn mentor, Miloe van Beek, wanneer we het over mijn minst favoriete opdrachtgever hebben: ‘Oké, die moet je dus meteen lozen.’ Slik.

AntjeVeld_MiloevanBeek[1]Het is een opdrachtgever die slecht betaalt, matig communiceert en veel meer wil dan mogelijk is voor het tarief dat ze rekenen. Volgens Miloe zakt deze opdrachtgever volledig als ik hem langs de lijn van de drie P’s zou leggen: Plezier, Poen en Prestige. Scoort de opdrachtgever positief op alle drie de punten, dan is het een geschenk uit de hemel. Kun je twee P’s afvinken, dan mag je ook nog behoorlijk blij zijn. Blijft er slechts één P over, dan hangt een succesvolle samenwerking af van hoeveel die P je waard is.

“Het is een opdrachtgever die slecht betaalt, matig communiceert en veel meer wil dan mogelijk is voor het tarief dat ze rekenen.”

Maar mijn minst favoriete opdrachtgever scoort op alle P’s slecht. ‘Dan moet je er dus mee stoppen’, zegt Miloe resoluut. ‘Ik geloof er heilig in dat wanneer je het heft in eigen handen neemt, er vanzelf betere dingen op je af komen’, voegt ze er gelukkig ook nog aan toe.

Ik durf deze opdrachtgever helemaal niet te lozen. Financieel kan ik het me eigenlijk niet veroorloven om zomaar opdrachten te weigeren. ‘Toch doen’, zegt Miloe. ‘De tijd die je erdoor vrijmaakt, kun je besteden aan het vinden van leukere en betere opdrachten.’ Ik weet natuurlijk al lang dat ze gelijk heeft. Ik vind het alleen best eng om dat toe te geven en ernaar te handelen. Maar ik ben niet voor niets in dit mentorenprogramma gestapt en dus volg ik haar advies op. Een week later neem ik contact op met De Verschrikkelijke Opdrachtgever. Ik laat ze vriendelijk weten dat ze mij te weinig Plezier, Poen en Prestige opleveren. Maar dan in andere woorden. Zo stoer ben ik nou ook weer niet. Het gevolg is wel dat de samenwerking wordt beëindigd.

Na het eerste gesprek met Miloe, heb ik er dus nog geen nieuwe opdrachtgevers bij gekregen. Sterker nog, ik ben er zelfs één kwijtgeraakt. Toch ben ik ontzettend blij met mijn mentor en het traject dat ik met haar ben ingegaan. Want we hebben nog veel meer besproken, ik heb stapels huiswerk meegekregen en de eerstvolgende afspraak staat gepland. Die doelstelling, die ga ik gewoon halen.

www.antjeveld.nl

 

Beter leren pitchen

Toen ik nog op de Postacademische Dagblad Opleiding Journalistiek (PDOJ) zat, kwamen mijn stukken altijd rood terug. Vol met strepen, losse opmerkingen in de kantlijn en eindeloos veel vragen onder het verhaal. Gek werd ik ervan. En ook steeds beter. Vlak voordat ik als stagiair de wijde wereld (De Telegraaf) in werd gestuurd, schreef ik een korte analyse over hoe Rotterdam in stilte miljoenen aan Europese subsidies binnen sleepte voor de verbetering van luchtkwaliteit. Toen ik het terug kreeg, stond er maar één felrood woord onder: Sterk.

Ik glom van trots. Nu was ik er helemaal klaar voor. Klaar om de journalistieke wereld te bestormen. Misschien zou ik na een paar jaar vaste dienst bij een populair wetenschappelijk maandblad zelfs wel een eigen freelance praktijk gaan opzetten. Want iedereen zat nu natuurlijk met smart op mij te wachten.

Nu, zeven jaar na dat ene rode woordje, heb ik dus een mentor. Ze verontschuldigt zich als ze een dag lang (haar trouwdag nota bene!) niet heeft gereageerd op mijn mail en zet haar strepen, losse opmerkingen en vragen onder mijn pitches in een vriendelijke kleur blauw. Maar ze is minstens zo streng als mijn docenten bij de PDOJ. Zo niet strenger. En dat is maar goed ook. Want met mij bestormen nog honderden andere freelancers de journalistieke wereld. En gek genoeg lijkt lang niet altijd iedereen op mij te zitten wachten.

Wanneer ik een pitch verstuur naar een chef of een eindredacteur, blijft het soms maanden stil. Of ik krijg een gehaast mailtje terug: ‘leuk, maar nu even niet’, ‘hebben we al gehad’, ‘ik kom er later op terug’, ‘we zitten al vol’, ‘wie ben jij eigenlijk?’. Een van de vragen aan mijn mentor Miloe was dan ook: ‘kun je me alsjeblieft beter leren pitchen?’

“Met mij bestormen nog honderden andere freelancers de journalistieke wereld. En gek genoeg lijkt lang niet altijd iedereen op mij te zitten wachten.”

Dat heb ik geweten. Tientallen pitches gingen er de afgelopen weken via de mail en over tafel heen en weer. Te saai, te lang, te vaag, te weinig informatie, had ik te lang al genoemd? Maar het hielp wel. Inmiddels zijn er al twee herschreven pitches met succes geland. Bij twee nieuwe opdrachtgevers. Omdat iedereen wel een beetje meer ‘Miloe’ kan gebruiken, wil ik graag een paar van haar tips delen (niet allemaal natuurlijk, ik heb niet voor niets tot diep in de nacht al die blauwe strepen en opmerkingen in mijn eentje zitten verwerken):

  • Maak het korter
  • Zet er een titel boven
  • Zoek meer cases bij je verhaal
  • Wacht met het sturen van je pitch tot na die deadline waar ze nu midden in zitten
  • Zet je pitch niet in een bijlage, drukke chefs hebben geen tijd om die te openen
  • Verplaats je goed in de lezer, maak het daarvoor spannend en niet te politiek correct

Bloggen zonder eisen

“Je moet niet zo streng zijn voor jezelf.” We hebben het over bloggen. Ik vind het leuk om te doen. Het kan me helpen bij het ontwikkelen van een specialisme en een eigen schrijfstijl. Maar waar moet ik het in godsnaam over hebben? Ik vind van alles interessant, maar niks interessant genoeg voor een lezerspubliek. Miloe is het daar niet helemaal mee eens. “Stel niet zoveel eisen aan jezelf”, zegt ze. “Het is leuk als de lezer er iets van opsteekt, maar als ze ergens om moeten lachen of ontroerd raken is dat ook prima!”

In de laatste opsomming van huiswerkopdrachten staat dan ook: “Blijf bloggen. Ongeveer één keer per week. Maakt mij niet uit waarover, door het veel te doen ga je merken waar je hart ligt.” Een extra tip van mijn mentor Miloe daarbij is: “Kies een vaste dag uit om te bloggen. En zorg dat je altijd een klein notitieboekje bij je hebt, waar je ideeën, onderwerpen of losse zinnetjes in kunt opschrijven die je dan op die vaste dag verder uitwerkt.”

“Na lang piekeren, hakte ik de knoop door: voeding en wetenschap. Of daar ook echt mijn hart ligt, zal ik vanzelf gaan merken.”

Toevallig (toevallig?) kreeg ik deze maand de vraag van National Geopgraphic of ik één keer per week voor ze wilde gaan bloggen. En ik moest zelf een onderwerp kiezen. Alsof ze stiekem hadden meegeluisterd met onze sessies waarin ik wanhopig benadrukte dat ik écht niks kon kiezen. Na lang piekeren, hakte ik de knoop door: voeding en wetenschap. Of daar ook echt mijn hart ligt, zal ik vanzelf gaan merken.

Maar deze in mijn schoot geworpen buitenkans, vond ik natuurlijk niet genoeg. Ik wilde zelf ook nog iets beginnen of tenminste uitproberen. “Je moet niet zo streng zijn voor jezelf.” Die woorden galmden nog lang na in mijn hoofd. Ik ben al zo vaak een blog begonnen. Over relaties, over katten, over journalistiek. Allemaal strandden ze ergens in een verre uithoek van het internet, omdat ik het niet goed genoeg vond. Het ging nergens over, het was saai, niet vernieuwend, een zwak concept, het inspireerde me niet, echt niemand ging dit ooit lezen.

Al die bezwaren ga ik nu loslaten. Ik ga mijn best doen om één keer per week te bloggen, op mijn eigen website. Niet binnen een bepaald concept of onderworpen aan zware eisen over kennisoverdracht, vernieuwing en een lezerspubliek. Gewoon schrijven om te ontdekken waar mijn hart ligt. Mijn eerste blog gaat over de gevaren van het schrijven over voeding. Dat vond ik interessant. Misschien een paar lezers ook wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com