Blogs Jilke Tanis

Jilke Tanis is, samen met Inga Lingnau, de mentee van Margriet Brandsma. Lees hier de blogs van Margriet en hier die van Inga.

In de juiste richting

Het gebeurt hier regelmatig. Dat je een gezellig, informeel gesprek hebt met een leeftijdsgenoot en dan later die dag een zakelijke mail ontvangt waarin je gesprekpartner uiterst formeel is. Dat je een mail stuurt waar je volgens de regels ‘Sehr geerhter Herr’ boven schrijft maar dan zelf opeens ‘Liebe Frau Tanis’ bent. Dat je mensen die je amper kent als begroeting een knuffel geeft, leeftijdsgenoten met u aanspreekt en ouderen dan weer onverwacht kunt dutzen. Willkommen in Deutschland!

JilkeTanis (2)Toen ik vorig jaar als journalist naar Duitsland vertrok, zat mijn hoofd vol met plannen. Eerst die naamvallen onder de knie krijgen, ondertussen freelancen en vooral ook de Duitse cultuur leren begrijpen. Wilde ik succes gaan hebben in Duitsland, dan was werk aan de winkel. In die eerste maanden in het buurland kwam een van mijn plannen steeds maar weer in gedachten. Als ik niet kon slapen, dacht ik erover na, op de fiets droomde ik ervan en onder de douche baalde ik dat ik m’n gedachten niet op kon schrijven. Ik maakte lijstjes, deed research en sprak er met vrienden over. En ergens in de herfst van vorig jaar trok ik dan eindelijk een conclusie: alles om mijn plan uit te gaan voeren was daar. Er gebeurde alleen niks.

“Het was zoals met zoveel dingen in het leven: soms heb je even een zetje in de juiste richting nodig.”

Tijd voor actie dus. Tijdens mijn eerste ontmoeting met mentor Margriet Brandsma legde ik mijn plan op tafel. Als schrijvend journalist wil ik mijn expertise graag uitbreiden met de productie van een documentaire. Het onderwerp van deze docu is echter nogal gevoelig en mijn hoop was dat Margriet me, met haar jarenlange ervaring, een aantal tips kon geven voor een goede start. Mijn hoop bleek gegrond: tijdens onze eerste meeting gaf Margriet een aantal goede handvatten waar ik de weken erna mee aan de slag kon. Na maanden twijfelen schreef ik in de week die volgde e-mails naar mijn beoogde hoofdpersonen en al snel daarna vond ik ook een cameraman. Het was zoals met zoveel dingen in het leven: soms heb je even een zetje in de juiste richting nodig. De komende tijd ga ik ongetwijfeld nog veel van Margriet leren. Niet alleen over het maken van een documentaire, maar hopelijk over nog veel meer zaken. Wanneer je nu wel of geen Liebe Grüße onder een mail zet bijvoorbeeld. Of hoe je omgaat met Duitse woordvoerders en politici. En hoe je jezelf hier in Duitsland profileert en kunt onderscheiden. Deze week volgt mentormeeting twee, ik heb er zin in. En daarom nu eerst: klompen aan, kaasje mee en gezellig op de fiets naar Holland.

 

De juiste sleutels

Door Jilke Tanis

Met een belangrijke deadline in het zicht en m’n hoofd middenin een verhaal, trok ik laatst de voordeur achter me dicht zonder sleutels mee te nemen. Tien seconden paniek, tot ik besefte dat meneer Knieriem wellicht ook thuis was.

Meneer Knieriem (zijn echte naam) is onze vriendelijke, 82-jarige buurman die al zestig jaar in hetzelfde appartement woont. Elke dag groeten we elkaar even als we elk op ons eigen balkon de krant lezen. “Guten Tag, schönes Wetter, na?!”

Meneer Knieriem dus. Na de situatie aan hem uitgelegd te hebben, besloot hij dat ik hulp nodig had. “Man muss helden”, zei de buurman en hij pakte zijn autosleutels om me naar een setje reservesleutels te brengen, aan het andere eind van de stad.

En daar gingen we. Meneer Knieriem met een lichte vorm van vergeetachtigheid en ik als verse inwoner van Wolfsburg; we hadden allebei keine Ahnung hoe we onze bestemming zouden bereiken. Veel deed dat er eigenlijk niet toe; meneer Knieriem werd hoe langer hoe blijer. “Het is een reis!”, riep hij na een paar kilometer vrolijk uit. Ik kon niet anders dan daar nog een schepje bovenop doen. “Een avontuur!” Waarna mijn buurman prompt verkeerd reed, spook ging rijden en vervolgens de chauffeur achter ons uitfoeterde die zich maar bleef ergeren aan ons tempo.

“Af en toe weet ik gewoon even niet hoe ik een nieuwe deur moet openen; juist dan is het heel fijn dat Margriet er is om me te helpen de juiste sleutels te vinden.”

Wonder boven wonder bereikten de buurman en ik onze bestemming, waarna we huiswaarts keerden. Toen ik later die dag op de bank zat, bedacht ik dat het voorval met meneer Knieriem wel wat weg had van het mentorenprogramma waar ik middenin zit. Af en toe weet ik gewoon even niet hoe ik een nieuwe deur moet openen; juist dan is het heel fijn dat Margriet er is om me te helpen de juiste sleutels te vinden.

Nu ik een aantal maanden door Margriet gecoacht wordt, kan ik tevreden vaststellen dat ik af kan gaan strepen; langzaam maar zeker haal ik de doelen die ik een aantal maanden geleden op papier zette. Het is fijn om een mentor te hebben die weliswaar ook niet precies weet hoe mijn carriere in Duitsland zal gaan lopen, maar die wel enorm ervaren is, en bereid om me te helpen mijn bestemming te bereiken.

En ook al neem ik soms een verkeerde afslag, ook al erger ik me soms aan het tempo waarop ik vooruitgang boek; ik weet waar ik het voor doe. Al die uren met Margriet geven moed en enthousiasme. Ik zie dan ook uit naar de rest van het traject.

“Het is een reis”, zou meneer Knieriem zeggen. “Een avontuur”, zou ik antwoorden. En deze keer zou ik het nog menen ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com