Blogs Linde Arts

Linde Arts is de mentee van Antoinnette Scheulderman.

#magikoples

‘Interview van ‪@scheulderman75 in ‪#vkmagazine beste wat ik gelezen heb in tijden. Zo’n sprekend portret van zo’n ijzige man ‪#magikoples?’

Op 18 februari dit jaar las ik Antoinnettes interview met Robert Moszkowicz in Volkskrant Magazine. Een interview zo goed, dat ik er alleen van kan dromen ze zo te kunnen maken. En dus postte ik bovenstaande tweet. Een vrij briljante zet, al zeg ik het zelf.

linde1Want binnen een paar minuten kreeg ik antwoord; of ik het mentorenprogramma van Vrouw & Media al had gezien? Nee, dus. De uiterlijke inschrijfdatum was 17 februari. Ai. Met de nodige argumenten – persoonlijk denk ik dat mijn toezegging over een jaar of wat mentor te zullen zijn als ik nu mee mocht doen, erg sterk was – wist ik de organisatie te overtuigen van mijn aspiraties en kon ik me alsnog inschrijven. Zelden schreef ik zo gretig een motivatiebrief.

Ik werd aan Antoinnette gekoppeld. De beste optie, gezien ik wil leren me te onderscheiden in het afnemen en schrijven van interviews. Vanaf de aftrap van het programma is duidelijk dat Antoinnette niet van het type ‘we-zien-wel-waar-het-schip-strandt’ is. Haar mentees zijn welkom, maar alleen als ze écht gemotiveerd zijn. En weten wat ze willen. En hard willen werken.

“Haar mentees zijn welkom, maar alleen als ze écht gemotiveerd zijn. En weten wat ze willen. En hard willen werken.”

Ambitie te over, en na ons eerste gesprek ook concrete doelen genoeg. In de weken voor onze eerste ‘date’ wisselen we interviews uit. Ik lees zo veel mogelijk interviews van Antoinnette (wat het wel en wee van Jan des Bouvrie en Leco van Zadelhoff je niet kunnen leren) en ga met de billen bloot door haar er een aantal van mijn hand te sturen. Onze eerste afspraak is een vier uur durende sessie bij Antoinnette thuis met collega-mentee Veerle. Stukken worden besproken, vragen gesteld en we krijgen een bak gouden tips mee naar huis. En een heldere boodschap: ‘Je moet aan de slag!’

Het is nu een maand later en het doet me deugd te kunnen melden dat ik heb geluisterd naar mijn ‘journalistieke moeder’. Antoinnette bracht me in contact met de Nieuwe Revuredactie. 14 mei ligt er daar weer een fijn exemplaar van in de winkel. Een vijf pagina’s tellend artikel met vier portretten siert de cover. Twee van mijn doelen voor dit programma: in contact komen met een potentiële opdrachtgever voor het maken van een interview en een goed interview gemaakt hebben waarmee ik naar de grote bladen kan. Check. En check. Dat belooft wat voor de inhoud van mijn volgende blog.

 

Over turboschillers en moederliefde

Als een groot deel van je gestelde doelen in de eerste periode van het mentorenprogramma al behaald zijn, is er een dikke kans dat de tweede periode wat minder vruchtbaar is. Dat leek voor mij op te gaan na het coververhaal over de grootste fans van Geert Wilders voor verse opdrachtgever Nieuwe Revu. De rasechte fans met logo’s van de PVV op hun arm en foto’s van Wilders op het nachtkastje vind je nou eenmaal niet aan de oppervlakte. De combinatie van urenlang zoeken naar de juiste kandidaten en een schouderblessure was wat heftig. Tijd voor een periode van bezinning.

Maar bezinning stond niet gelijk aan stilstand. Allesbehalve. De afgelopen periode was er een van praktische tips en inspiratie. Ik weet nu dat je ook zonder het schrijven van drie interviews per week beter kunt worden in je vak. In de paar maanden waarin Antoinnette mijn mentor is, heb ik minstens zoveel interviews gelezen en geluisterd als in de rest van mijn leven. Ik heb het boek van Steffie Kouters uitgeplozen, de website van Verbraak in mijn favorietenlijst gezet en een groot deel van mijn bankuren luisterend naar Radio Kunststof doorgebracht.

“Vanaf de dag dat ik haar ontmoette, heb ik haar als mijn journalistieke moeder bestempeld.”

Deze week nog, zat ik met Veerle in de studio waar Linda’s Zomerweek werd opgenomen. Antoinnette had ons al uitgebreid verteld over de nog veel uitgebreidere voorbereiding (waar zij onderdeel van was). Die opname leverde, naast een respectabele goodiebag met turboschiller en vogelhuisje, veel inzichten op over het (enorme) verschil tussen print- en televisie-interviews voor wat betreft voorbereiding, uitvoering en productietijd. Door met mede-mentee Veerle en mentor Antoinnette Scheulderman te praten over gelezen interviews, is mijn horizon weer sterk verbreed.

Maar niet alleen praktisch gezien heeft Antoinnette’s haar waarde al lang bewezen. Vanaf de dag dat ik haar ontmoette, heb ik haar als mijn journalistieke moeder bestempeld. Het begon als grap. Ik wist toen nog niet dat ze die titel waar zou gaan maken. Inmiddels heeft ze zichzelf bewezen op alle facetten van het ouderschap. Ten eerste is er haar niet-lullen-maar-poetsen-houding, die zorgt voor een gezonde drang je dromen na te jagen. Ten tweede is daar haar feilloze moederinstinct waarmee ze op het juiste moment de juiste adviezen paraat heeft, van ‘zie je wel dat je het kunt’ tot ‘leg niet teveel druk op jezelf’. Tot slot is er haar belofte niet alle banden te verbreken bij het ‘einde des programs’ en ook dan open te staan voor de nodige begeleiding, een belofte die je zonder twijfel onder het kopje onvoorwaardelijke journalistieke moederliefde kunt scharen. Eeuwige dank daarvoor.

De periode van bezinning is afgesloten. Was deze minder vruchtbaar dan de eerste periode? Grote, sterke interviews leverde het me niet op. Wel bergen inspiratie en een flinke hoeveelheid journalistieke moederliefde. Om over de turboschiller nog maar te zwijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com