Blogs Margriet Brandsma

Margriet Brandsma is de mentor van Jilke Tanis en Inga Lingnau. Lees hier de blogs van Jilke en hier die van Inga.

De liefde en Duitsland

De meest gehoorde opmerking onder collega-mentoren bij de start van het mentorprogramma van Vrouw & Media op 8 maart: “Ik had gewild dat er zoiets bestond toen ík aan het begin stond van mijn journalistieke loopbaan – of op dat moment later, toen ik even niet wist hoe ik verder moest.” Dat moment deed zich bij mij voor toen ik overstapte van de regionale naar de landelijke journalistiek. In die tijd had ik héél graag af en toe willen sparren met een meer ervaren collega. Daarom zei ik meteen ‘ja’ toen ik als mentor werd gevraagd.

MargrietBrandsma_foto

Mijn beide mentees hebben een grappige overeenkomst. Inga is Duitse en kwam jaren geleden naar Nederland vanwege de liefde. Jilke is Nederlandse en woont nu in Duitsland vanwege… juist ja, de liefde. Bij de kennismaking op 8 maart heb ik ze gevraagd duidelijk te omschrijven wat ze van me verwachten en wat ze in het halfjaar dat we aan elkaar gekoppeld zijn, willen bereiken.

Jilke is op zoek naar mogelijkheden om zich in Duitsland als correspondent te manifesteren. Nadeel: er zijn in Duitsland de afgelopen jaren heel veel Nederlandse collega’s neergestreken zonder vaste opdrachtgevers. Voordeel: die wonen bijna allemaal in Berlijn, terwijl Jilke in een ander deel van Duitsland zit. Dat biedt kansen en daar hebben we tijdens ons eerste echte gesprek, een paar dagen na de start van het mentorenprogramma, uitgebreid over gesproken.

“Toen ik overstapte van de regionale naar de landelijke journalistiek had ik héél graag af en toe willen sparren met een meer ervaren collega.”

Daarnaast heeft Jilke ook zelf al bedacht dat ze zich moet specialiseren, we praten over de vraag hoe je dat praktisch aanpakt. Ze heeft zich de afgelopen tijd verdiept in typisch Duitse onderwerpen en moet dat volgens mij meer wereldkundig maken. Wijs mensen op interessante artikelen via Twitter, begin een blog – zorg ervoor dat je naam opduikt als een redactie op zoek is naar deskundigen op bepaalde gebieden.

Tweede belangrijke onderwerp waar we ons het komend half jaar mee bezig zullen houden: het plan van Jilke om een documentaire te maken. Ze heeft een concreet idee en tijdens ons eerste gesprek hebben we daar al in algemene zin over: hoe pak je ’t aan, waar te beginnen, doe je het wel of niet als camjo? We gaan uit elkaar met de afspraak dat Jilke de komende weken haar hoofdrolspelers benadert en ook de cameraman die ze op het oog heeft. Ook zou ze volgens mij aan een script moeten gaan werken, het idee zit nu nog teveel alleen in haar hoofd.

In mijn volgende blog meer over Inga. Inga is al een tijdje bezig in de journalistiek en wil nu nieuwe stappen zetten. Ik hoop dat ik haar daar de komende maanden verder mee kan helpen.

 

Missie: Brazilië

Om een indruk te krijgen van het werk van mijn mentees Jilke en Inga vroeg ik ze aan het begin van het mentorenprogramma iets op te sturen waar ze tevreden over zijn. Een interview, reportage, wat ook maar. Inga (Lingnau), want bij haar zal ik in dit blog wat uitvoeriger stilstaan nadat mijn vorige over Jilke (Tanis) ging, stuurde een filmpje dat ze gemaakt heeft. Met duizend excuses voor de beeldkwaliteit en de toevoeging dat het alweer een paar jaar geleden is dat ze het maakte.

Ik bekeek het nog dezelfde avond. Zag inderdaad dat het met beperkte middelen was gemaakt, had ook wel wat aan te merken op de montage maar toch maakte het indruk op me. En ik vond het grappig, erg grappig.

Inga Lingnau is Duitse maar woont en werkt al jaren in Nederland. Weet u nog? Ik trek op met Jilke en Inga, twee jonge en (zeg ik nu al) veelbelovende journalisten. Ze wilden mij graag als mentor vanwege de gemeenschappelijke noemer Duitsland. Jilke is Nederlandse en ging vanwege de liefde naar Duitsland, Inga kwam om die reden naar Nederland.

Inga heeft al behoorlijk wat ervaring opgedaan in de journalistiek. Ze werkte als redacteur voor verschillende (praat)programma’s, schreef artikelen voor diverse kranten, werkte mee aan documentaires, reisde veel en spreekt een indrukwekkend aantal talen. Eerlijk gezegd vroeg ik me af, nadat ik Inga’s CV las, waarom ze de steun van een mentor zocht. En voelde me natuurlijk ook gevleid dat ze bij mij was uitgekomen.

Dat is ze omdat Inga graag correspondent wil worden en hoopt van mijn ervaring op dit gebied te kunnen profiteren. Ik heb vaak gezegd dat iedere journalist de kans zou moeten krijgen een tijdje in het buitenland te werken omdat het zo verrijkend is. Los van de kennis en ervaring die je opdoet, ga je ook zó met andere ogen naar je eigen land kijken. En daar word je als journalist alleen maar beter van.

“Ik heb vaak gezegd dat iedere journalist de kans zou moeten krijgen een tijdje in het buitenland te werken omdat het zo verrijkend is.”

Het hoeft dus geen nadere uitleg dat ik Inga’s streven om van haar passie, Brazilië, haar werk te maken, van harte steun. Kansen zijn er nu volop: Brazilië organiseert aanstaande zomer het WK voetbal en over twee jaar de Olympische Zomerspelen. Tegelijkertijd is de spoeling dun: Brazilië is geen land waar journalistieke organisaties correspondenten een vast dienstverband bieden en er zitten al heel veel freelancers. De gesprekken met Inga drukken ook mij weer met m’n neus op de realiteit: het is makkelijker gezegd dan gedaan, een tijdje in het buitenland werken.

Maar ik heb wat Inga betreft goede hoop. Ze kan, omdat ze meerdere talen spreekt, een groot aantal potentiële opdrachtgevers benaderen. En vooruit, dit mentorenprogramma is tenslotte bedoeld om elkaar verder te helpen: is er iemand die klussen in de aanbieding heeft de komende tijd in Brazilië? Wij houden ons aanbevolen.

En o ja, dat filmpje van Inga ging over de Nederlandse man gezien vanuit de Duitse vrouw. Ze sprak met een aantal landgenoten die om dezelfde reden als zijzelf naar Nederland zijn gegaan. Het resulteerde in een af en toe hilarische korte documentaire. Neem de vrouw die heerlijk Duits serieus vertelt dat ze ’t zo prettig vindt dat een Nederlandse man spontaan een beslissing neemt over een vakantiebestemming, terwijl je daar met een Duitse man maandenlang over moet bomen. Waar of niet, ik heb genoten. En ben er in korte tijd al van overtuigd geraakt: die Inga, die komt er wel!

 

Werk in uitvoering

Twee keer schreef ik een blog tijdens dit mentorenprogramma, eentje over Jilke Tanis en de andere over Inga Lingnau, de twee jonge journalisten met wie ik sinds maart van dit jaar optrek. Ik pak de tekst van de twee blogs er nog eens bij.

Over Jilke, die vanuit het midden van Duitsland als freelancer voor verschillende media werkt, schreef ik onder meer dat ze zich volgens mij meer zou moeten specialiseren. In Duitsland wemelt het van de Nederlandse journalisten die een voet tussen de deur van een nieuwsvloer proberen te krijgen en daarom biedt specialisatie meer, in ieder geval andere, mogelijkheden was mijn redenatie.

Het idee was voor Jilke niet helemaal nieuw en ze wist ook al precies op welk onderwerp ze haar kennis wilde uitbouwen. Los van alle andere dingen die ze doet, is ze zich nu volop aan het ontwikkelen tot de deskundige waar geen redactie meer omheen kan als ze iemand zoeken die veel weet over extreemrechts. Jilke vroeg subsidie aan, kreeg geld toegewezen en werkt nu hard aan dossiers en goede contacten. U gaat nog van haar horen.

Over Inga meldde ik dat het haar grote droom is om correspondent te worden in Brazilië. Die wens blijft onverminderd groot, maar Inga is ook zoekende en heeft zich even de tijd gegund om uit te vinden hoe ze meer van haar creativiteit kwijt kan in journalistiek werk. Intussen, het is absoluut geen contradictio in terminis, is ze keihard aan het werk. Ze maakt lijstjes van haar activiteiten van de afgelopen week en plannen voor de volgende, die ze me toestuurt met het verzoek ongezouten commentaar te leveren als ik vind dat ze lanterfant of niet efficiënt bezig is.

“Ik begrijp dat Vrouw & Media het mentorenprogramma voort wil zetten en kan op basis van de ervaring van het afgelopen jaar niet anders zeggen dan: doen!” 

Wat ik nu beschrijf is een momentopname, zeker geen zorgvuldig opgemaakte balans van de afgelopen maanden. We deden en bespraken veel en veel meer, hadden haast wekelijks wel (mail)contact en zagen elkaar een keer in de maand. We stonden regelmatig stil bij wat ik stilletjes de dubbele f ging noemen, de frustratie van de freelancer over opdrachtgevers die afspraken niet nakomen, (lang) niet van zich laten horen, need I say more? Dan kon ik uiteraard weinig meer doen dan een luisterend oor bieden en meedenken over een andere vorm van presentatie van ideeën en voorstellen. Gelukkig kon ik ze ook regelmatig concreet helpen met een contact uit mijn eigen netwerk of door ergens een goed woordje voor ze te doen.

Ik ben maar zo onbescheiden te denken dat ze iets hebben (gehad) aan mijn raad en daad. Zelf kijk ik in ieder geval met plezier op onze sessies terug. Nogmaals, dit is geen balans of verantwoording, al was het maar omdat ik Jilke en Inga ook de komende tijd zal blijven zien. We zijn een heel eind gekomen met het bereiken van de doelstellingen die we onszelf aan het begin hebben gesteld, maar het blijft werk in uitvoering.

Werk in uitvoering waar ook andere jonge journalisten van zouden moeten profiteren. Ik begrijp dat Vrouw & Media het mentorenprogramma voort wil zetten en kan op basis van de ervaring van het afgelopen jaar niet anders zeggen dan: doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com