Blogs Miriam Vijge

Miriam Vijge is de mentee van Maureen Belderink.

Omdenken

Dat ik (bijna) elke dag artikelen schrijf, die gepubliceerd en betaald worden. Dat ik ook eens gebeld word voor een opdracht in plaats van altijd maar naar redacties te moeten bellen. Die twee wensen schreef ik in 2011 op. Dat was tijdens de cursus Freelancen = Ondernemen van de NVJ. Ik werkte toen een paar maanden als zelfstandig journalist, in een markt die nieuw voor me was.

VIJGE11In drie jaar tijd heb ik schrijfmeters gemaakt en word ik zowaar gebeld en gemaild door verschillende opdrachtgevers. Heb bijna alle dagen werk en daar ben ik blij mee. Maar zoals dat bij mij altijd gaat: de bakens moeten verzet. Het kriebelt. Ik wil meer markten verkennen, zoals die van bladen. Tijdens mijn opleiding tot dagbladjournalist was daar nauwelijks aandacht voor. Het gros van mijn artikelen staat in regionale dagbladen. Antje schreef in haar blog over de drie P’s als meetlat voor een opdracht(gever). Nou, Poen kun je bij regiokranten niet afvinken. Bij tijdschriften wel? En hoe zit het met Pret en Prestige? Libellemevrouw Maureen geeft me die inkijk.

Mijn ambitie is groeien; meer uit mezelf en mijn bedrijf halen. Ideeën genoeg, maar waar begin ik met welke invalshoek voor welk blad? En als ik een blad pak en mijn ideeën daarop loslaat, doemt steevast net een krantendeadline op. Of zal ik voortborduren op dat ene artikelonderwerp en er verschillende publicaties over maken? Ik moét echt richting geven aan mijn tijd en energie. Zelf sturen op onderwerpen, opdrachten en opdrachtgevers. Maar welke kant op?

“Mijn ambitie is groeien; meer uit mezelf en mijn bedrijf halen. Ideeën genoeg, maar waar begin ik met welke invalshoek voor welk blad?”

Tijdens de kennismaking vraagt Maureen wat ik wil. Uh, da’s ook een puntje in het kader van focus. Ik doe wat op mijn pad komt, schrijf wat gevraagd wordt en stel voor wat ik tegenkom. Daarnaast zoek ik reguliere inkomsten. Niets beter dan terugkerende business. Zeker als die ook nog eens te plannen is, zoals rubrieken. Voor twee rubrieken schrijf ik nu, maar zeker tien keer is daartussen komen mislukt. De leukste rubrieken vullen redacties per toerbeurt zelf. De rest is vergeven aan ‘vaste freelancers’. Rest de wachtlijst. Of niet.

Maureen kijkt me aan en demonstreert een staaltje omdenken. “Stel zelf een rubriek voor bij een bestaande opdrachtgever en vul die vervolgens elke week voor hen.” Juist. Die optie was nieuw voor mij. Heerlijk! Op deze manier gooit mijn mentor mijn luiken open. Ik voel de frisse wind door de burelen van vijge. waaien. Ik verzamel leuke rubrieken, maak drie varianten en pitch tekst- en beeldvoorstellen bij Chef. Die knikt en vraagt me er twee verder uit te werken met twee redactiecollega’s. Hé, ik zit aan het stuur. Alleen dat gevoel al geeft nieuwe energie; en dat sparren met collega’s ook nog eens nieuwe inzichten.

Ik kijk uit naar de volgende mentorafspraak in Hoofddorp op het hoofdkwartier van Magazineland. Ik wil er graag sparren over onderwerpen, bladen en invalshoeken. Maureen heeft ongetwijfeld ongezouten (gevraagde) feedback op een handvol artikelen. Laat ik in elk geval een zoet taartje meenemen… En wie weet, een rubriekupdate.

Treinsurfen

Ploink. Een mail van Vrouw & Media. Of ik een aantal vragen wil beantwoorden, zo halverwege het mentorenprogramma. Meteen schieten mijn gedachten van links naar rechts in een poging de balans op te maken.

Geen idee of ik ook halverwege de weg naar mijn doelen ben. Ik kijk naar mijn whiteboard, waar ik ze in maart opgeschreven heb. Op die manier kan ik mijn doelen goed in het vizier houden, was het idee. Een gevoel van ongemak en onbehagen bekruipt me als ik ze lees en afzet tegen behaalde resultaten: eigenlijk ben ik niet tevreden.

Je bent altijd zo streng voor jezelf, sust het ene stemmetje in mijn hoofd. De mentorafspraken met Maureen Belderink lopen soepel, sparren over onderwerpen en de do’s en don’ts van pitchen geeft je energie, je weet meer over hoe tijdschriften denken en werken, je was op de Libelle-redactie, legde contacten bij de Zomerborrel van Vrouw & Media en je blogt zowaar. Lekker bezig. Activiteiten genoeg.

Maar concrete resultaten blijven uit, werpt de andere stem tegen. Oké, dat is niet helemaal waar: mijn voorgestelde nieuwe rubriek verschijnt maandag voor de derde keer. De reacties van lezers en van de redactie zijn zó positief, dat de frequentie omhoog mag. Bovendien maak ik de rubriek waarin ik ondernemers interview graag. De eerste helft van het mentorenprogramma was ook een kwestie van zaaien; daar komt de tweede helft zeker nog iets van uit.

“Opdracht na opdracht neem ik aan. Net een treinsurfer. Ik spring van de ene langs denderende trein op de andere.”

Blijkbaar wil ik meer.

Ik weeg af waar ik nu sta, terwijl mijn ogen over de doelen gaan: meer uit mezelf en mijn praktijk halen, en meer richting geven. En dat terwijl het ‘gewone’ werk doorraast. Opdracht na opdracht neem ik aan. Net een treinsurfer. Ik spring van de ene langs denderende trein op de andere. Die me vervolgens weer terugbrengt naar waar ik eerder oversprong. De adrenalinerush is lekker en ik vind het leuk om te doen. Maar echt verder kom ik er niet mee.

Ineens doemen flarden van mijn interview eerder deze week met coach en auteur Michael Pilarczyk op. ‘Mensen die in de put zitten, zeggen dat ze eruit willen, maar definiëren ‘uit de put’ niet. Kijk eerst eens waar je naar toe wilt. Per slot van rekening reis je naar London anders dan naar Parijs.’ Juist. Zonder doel geen richting. Treinsurfen is reizen zonder bestemming en nog gevaarlijk ook.

Vandaag schrijf ik op mijn whiteboard een lijstje met voornemens, zoals stoppen met treinsurfen en starten van een intervisiegroep, die een andere mentee tijdens de zomerborrel voorstelde. Dat is één. Mijn ambities vertaal ik naar gewenste en concrete resultaten, waaronder een gepubliceerd artikel in een publiekstijdschrift. Dat is twee. Hier kan ik tijdens de tweede helft van het mentorenprogramma mee aan slag, en daarna ook nog even mee vooruit. Right on track.

Dank voor de mail, Vrouw & Media!

Gewoon doen

Als een hond die snuffelt, ronddraait, nog eens ronddraait en snuffelt voordat de drol wordt gedraaid. Als een kakelende kip die een ei legt. Als de spanning voor de start of de stilte voor de storm. Ik herken het gevoel. Van de actie in de maak.

Zes jaar geleden was het Nel. Nel was mijn klankbord, mijn coach. Zij inspireerde en stimuleerde me mijn hart te volgen. Dat betekende uit mijn hoofd komen en belemmerende gedachten overkomen. ‘Eindelijk’ zei ik daadwerkelijk mijn baan op en schiep zo ruimte voor iets nieuws. Dat was een proces. En zo voelt het nu ook.

“Maureen beantwoordt mijn vragen, geeft voorbeelden, deelt kennis, ervaringen en contacten.”

Nu heet ze Maureen. Ze is mijn journalistieke mentor. Maureen beantwoordt mijn vragen, geeft voorbeelden, deelt kennis, ervaringen en contacten. Ze faciliteert. En het is weer een proces. Zo ben ik, net als anderen in het mentorenprogramma, druk met het verbeteren van mijn pitches. Antje gaf al vijf tips in haar blog. Villamedia deed er deze maand een schepje bovenop met dertien keer: pitchen doe je zo.

Fijne lijstjes, weinig onbekends als ik de tips lees. Ik peins en pas ze toe op mijn proefpitches. Na die hersenarbeid mail ik Maureen, als ware ze mijn soon to be nieuwe opdrachtgever. Wanneer we elkaar op het honk in Hoofddorp weer zien, leest ze mijn introductietekst hardop voor (tip). Vragende ogen kijken me aan. Tja, ik  hoor het. Te lang, te ingewikkeld, te uitgekauwd. Terug naar huis naar de schrijftafel. Met suggesties, met aanwijzingen, met hulp van Maureen. Al doende leert men. Ik ook.

Ondertussen heb ik introducties gekregen bij drie verschillende titels. En die hoofdredacteuren wachten nu. Niet echt natuurlijk, maar ik ben druk doende met perfecte pitches. Voor mezelf en voor degenen die me introduceerden. Mmm. Het hoofd dreigt de overhand te nemen en verlamt het handelen. Terug naar 2008, naar die echt grote stap over die serieus hoge drempel. Hoe kwam ik toen verder? Hoe durfde ik toen los te laten, door ervaring te leren en vooruit te gaan? Die drol moét gedraaid. Dat ei moet nú gelegd. O ja, daar lees ik het in grote letters in mijn dagboek terug: GEWOON DOEN!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com